روایتی از رنجهای سیلزدگانِ سیستان و بلوچستان؛
با نیمکیلو لوبیا و برنج، مشکلاتمان حل نمیشود؛ حتی فاضلابِ سالم نداریم!
به گزارش نسرین هزاره مقدم خبر نگار ایلنا ، در تاریخ روز چهارشنبه ۱۶ اسفند ۱۴۰۲ آمده است : «آبِ خوردن نداریم؛ سادهترین نیازهای انسانی را نمیتوانیم برآورده کنیم.... همه چیز تخریب شده؛ نمیدانیم غصه امروزمان را بخوریم یا برای فردا زانوی غم به بغل بگیریم... ما ماندهایم و یارانه و دیگر هیچ..... تا قبل از این هم کار و درآمدی نداشتیم؛ کشت دیم داشتیم که آنهم از بین رفت؛ راهها هم خراب شده؛ این چند روز با آب معدنی و غذاهای امدادی زندگی کردهایم؛ اما واقعاً چند وقت، چند سال طول میکشد تا همه چیز به حالت اول برگردد؟ »
بیش از هشت روز از سیل مهیبِ جنوب سیستان و بلوچستان میگذرد؛ در این روزهای سخت، امدادرسانیِ قطرهچکانی و ناهماهنگ نتوانسته مرهمی بر رنجها و زخمهای مردمانِ فرودست جنوب این استان محروم باشد؛ مردمی که شغل غالبشان (اگر شغلی باشد) با هزار سختی، دامداری و کشاورزی و باغداریست؛ حالا در بیش از ۲۰۰ روستا، زمینهای کشاورزی کامل تخریب شدهاند؛ آببندها از میان رفتهاند؛ چاههای مزارع خراب شدهاند و دامها جان باختهاند. حتی چاههای فاضلاب خانهها با گل و لای سیلاب پُر شدهاند و مردم برای قضای حاجت مشکل جدی دارند.
حالا حتی اگر امروز این مردم لقمه نانی برای خوردن و چند قوطی آب معدنی برای رفع عطش داشته باشند، که البته اینها هم در همهی روستاها به خصوص مناطق دورافتادهتر یافت نمیشود و حکم کیمیا را دارد، نانِ فردا در تنور افتاده و کامل سوخته؛ اینجا دیگر شغل نیست، پول نیست؛ حتی جاده هم نیست.....
خسارات سیل
در روزهای گذشته، رسانهها از «سیلاب د…
